Altının hafızası vardır!

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Haberlerimizi Google’da Takip Edin

Gelişmelerden anında haberdar olun.

Google’da tercih edilen
kaynak olarak ekleyin

VNL yarı finalinde Çin karşısında 3-0’lık galibiyeti yalnızca skor olarak değerlendirirsek eksik bırakmış oluruz. Kim olduğumuzu hatırlamak ve hatırlatmak ismine da kıymetli bir maçtı.

Macao’da mesken sahibine karşı oynarken en besbelli tarafımız yalnızca güç değil, oyun kontrolümüzdü. Her topun peşinden giden, savunmanın devamını getiren, dublajı yapan, berbat pası tekrar oyuna sokan bir grup vardı alanda. Vargas tekrar sahanın fizik kurallarını zorladı; pasın nereden geldiğinin bazen hiçbir kıymeti yokmuş üzere her açıdan sayı üretti. Fakat bu kere onun etrafında dönen bir ekip değil, onu kendi oyununun içine yerleştiren bir grup izledik.

İlkin ve Hande’nin plaselerle başlayıp oyunu rahatlatan atakları, Zehra’nın blokları, Jack’in tek ayakları, Gizem’in görünmeyen emeği… Vargas noktayı koydu fakat cümleyi Elif önderliğinde oyunundan büyük keyif alan, her sayı ışıl ışıl parlayan Türkiye kurdu.

RUH EL DEĞiŞTiRiR Mi?

Bunun Çin’de yaşanması ayrıyeten manalı. Çin bayan voleybolunun 1980’lerde yarattığı “Kadın Voleybolu Ruhu”, bir spor sloganından çok daha fazlasıdır. Lang Ping jenerasyonunun peş peşe dünya ve olimpiyat şampiyonlukları; kolektiflik, disiplin, fedakârlık ve vazgeçmemenin ülke çapındaki sembollerinden birine dönüşmüştü. Macao’da tarihin küçük bir ironisi vardı:

Çin’in voleybol kültürünün yıllarca yücelttiği o kolektif ruhu alanda en güçlü gösteren bizdik.

Üstelik bu, sadece “iyi oynadık” duygusu değil. Üç sette hamle sayılarındaki 54-36 üstünlük, oyunu rakibin yanılgılarına bırakan değil, kendi sayısını üreten bir Türkiye anlatıyor. Son sette yedi yanılgı yapıp tekrar de denetimi kaybetmemek de birebir kıssanın öbür cümlesi.

Türkiye 2023’te VNL şampiyonu olduğunda doruğa çıkmıştı. Sonraki iki yıl ise tıpkı yerde kalmanın çıkmaktan daha güç olduğunu hatırlattı: 2024 ve 2025’te altıncı sırada kaldık.

Şimdi tekrar finaldeyiz.

ALTINI HATIRLAYANLAR

Karşımızda şimdi öbür türlü bir açlık var. Finalde rakibimiz Brezilya VNL’de 2019’dan bu yana dört kere gümüş madalya kazandı. Dört kere altının kıyısına gelip konuta onsuz dönmek… Brezilya’nın karşısında yalnız Türkiye olmayacak. O dört gümüş de sahanın bir yerinde duracak.

Bizim tarafımızda ise öbür bir hafıza var: 2018’in gümüşü, 2021’in bronzu ve 2023’ün altını. Akabinde gelen iki çeyrek final. Bu yüzden finali iki ekibin madalya arayışı diye okumak eksik kalır. Brezilya hiç kazanamadığı VNL altınını istiyor. Türkiye ise daha evvel kazanmış olduğu altının tesadüf olmadığını yine göstermek istiyor.

Altının hafızası vardır. Bir taraf ona ulaşamadığı dört finali hatırlayacak. Başka taraf, oraya giden yolu. Kadromuza muvaffakiyetler diliyorum.