Şampiyonluk bir ‘ortam’ işidir! Kocaman’ın Premier Lig modeli ve yeni Fenerbahçe

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Fenerbahçe’de ne vakit işler aykırı gitse akla birinci olarak taktik tahtası, transferler ya da sistem tartışmaları gelir. Meğer kaçırdığımız çok temel bir gerçek var: Şampiyonluk her şeyden evvel bir ortam işidir. Geçtiğimiz günlerde Aziz Yıldırım ile yaptığımız özel sohbette de bahis döndü dolaştı Samandıra anılarına ve bu ‘ortam’ sorununa geldi. Anlattığı anekdotları dinlerken, uzun müddettir savunduğum bir fikrin onda da ne kadar net karşılık bulduğunu gördüm. Bugün Abdülkerim Bardakcı Fenerbahçe’ye gelseydi 5 sene üst üste kesintisiz stoper oynayabilir miydi? Sıkıntı. Neden mi? Sadettin Saran’ın HTSpor’daki yayında anlattığı o çarpıcı örneği hatırlayalım:

Kocaeli maçında En-Nesyri 65. dakikada oyundan alınıyor, maç bittiğinde ise oyuncu çoktan duşunu alıp kimseyle vedalaşmadan stadı terk etmiş oluyor. Neden? Zira Kadıköy’deki o sabırsızlığın, yuhalanmanın ve toplumsal medyadaki linç kültürünün yükü oyuncunun omuzlarına çöküyor. Herkes o eski, görkemli ‘Kadıköy Ruhu’nu arıyor fakat dönüp kendi yarattığı zehirli ortama bakan yok.

FENERLiLiK iKLiMiNi YENiDEN iNŞA EDECEK

Aziz Yıldırım bu tehlikenin son derece farkında. İşte bu yüzden yalnızca bir teknik yönetici getirmeyecek; o özlenen ‘Fenerlilik’ iklimini yine inşa edecek. Aykut Kocaman’ın etrafına Volkan Demirel, Dirk Kuyt, Edin Dzeko ve tahminen Martin Skrtel üzere aidiyeti yüksek isimleri davet ederek Samandıra’da kültürel bir süreklilik yaratmayı hedefliyor. Futbol aklının merkezinde ise Oğuz Çetin olacak ve onun başkanlığını yürüttüğü vakıf üzerinden kulübün tarihî pahaları birer aidiyet ögesi olarak ekibe aşılanacak.

‘ESKi KOCAMAN’ DEĞiL, ‘MODERNiZE’ BiR SiSTEM

Gelelim madalyonun öteki yüzüne ve toplulukta en çok tartışılan bahse: Aykut Kocaman ve teknik takım yapılanması… Toplumsal medyada “Bu grup kaç yıldır boşta, beraberler mi?” üzere soruların sorulması pek doğal ve haklı. Fakat perde gerisinde durum sandığınız üzere değil.

Bir müddettir boş durmadıklarını, önemli bir ders çalışma sürecinden geçtiklerini öğrendim. Burada yazacaklarım benim şahsi fikrim ya da bir güzelleme değil, büsbütün muhabirlik refleksiyle ulaştığım somut bilgilerdir.

Aykut Kocaman ve grubu, oyunlarını modernize etmek adına Premier Lig dinamiklerini kendilerine model olarak almış durumdalar.

“Geçmişte çok eleştirilen o eski oyun yapısı geride kaldı, dünya değişti, biz de değişmeliyiz” mottosuyla yola çıkmışlar. Bu yalnızca bir teknik takım dizilimi değil; performanstan karar alma düzeneklerine kadar tam bir Premier Lig tertibi kurma uğraşı.

YENi MODELiN TEMELiNDE 2 BÜYÜK DEPARTMAN VAR

1-) Spor Bilimleri Temelli Atletik Performans: Klasik kondisyoner anlayışı büsbütün rafa kalkıyor. Premier Lig düzeyindeki o yüksek yoğunluklu idman ve maç temposunu sürdürülebilir kılmak ismine kişiselleştirilmiş bir yük idaresi uygulanacak. Hedef, bilimsel bilgilerle sakatlık riskini minimuma indirmek.

2-) Dört Kollu Tahlil Departmanı: Bilgi toplama ve sürece süreci hızlandırılacak. Sistem; grup tahlili, rakip tahlili, idman tahlili ve ferdî oyuncu tahlili olmak üzere 4 ana alt bileşene ayrılacak. İdman dizaynları ve maç planları büsbütün bilgi takviyeli bir yere oturacak.

Hatta bu Premier Lig modellemesi kapsamında, takımda taç antrenörü ve duran top antrenörü üzere özel tertip şefleri de yer alacak. Yani karşımızda oldukça kalabalık, uzmanlaşmış ve departmanlara bölünmüş bir ‘Kocaman Ekip’ olacak.

YAN PAS DEĞiL, 30 METREDE SALDIRGAN PRES

Aykut Kocaman denince akla gelen ‘yan pas, geri pas’ ezberleri için de grubun yeni bir hazırlığı var. Aziz Yıldırım’ın da sıkça vurguladığı o ‘oyunu 30 metrede oynama’ amacı doğrultusunda; yeni periyotta yüksek ön alan baskısı, agresif pres yapısı ve daima atak odaklı, dinamik bir oyun planlanıyor. Top kayıplarından sonra saniyeler içinde tepki veren, rakibi boğan bir grup hayal ediliyor. Kadıköy ruhunun da lakin bu türlü coşkulu, iç alanda yüksek güçlü bir ekiple geri döneceğine inanılıyor.Elbette bu kâğıt üzerindeki planı alana dökmek kolay değil. Mevcut takım yapısı ile hayal edilen bu oyun ortasında bir geçiş süreci kaide. Bu derece ağır bir pres ve tekrarlayan sprint kapasitesi için orta sahanın presi yönlendirebilmesi, savunma çizgisinin ise cesurca öne çıkması gerekiyor.

ACiL RADiKAL KARARLAR BEKLEMiYORUM

Üstelik tüm bu sistem inşa edilirken, Fenerbahçe’yi kapıda bekleyen Avrupa kupası elemeleri var. Kısa müddette çok büyük testler verilecek. Bu yüzden transferde konsol oyunu oynar üzere “Bugün her şeyi yıkalım, orijinal bir takım kuralım” çılgınlığı yapılmayacaktır; bu intihar olur. 21 Temmuz üzere erken bir kamp devri ve önümüzdeki büyük turnuvalar düşünülünce, transferde ve giden oyuncularda çok radikal kararların çabukla alınmasını beklemiyorum. Örneğin, sistem gereği Fred yahut Jayden Oosterwolde üzere isimlerle uzun vadede yollar ayrılmak istense bile, birinci eleme maçlarında bu oyuncuları yeniden alanda görmemiz yüksek ihtimal. Transferde ise acil gereksinimler doğrultusunda bir sol bek/ kanat ve en az bir atak kanadı atağı öncelikli görünüyor. 2 forveti ise zati biliyorsunuz.

SON KELAM: RÖVANŞiZM DEĞiL, BÜTÜNLÜK ZAMANI

Tüm bu anlatılanlar şimdilik kağıt üzerindeki gayeler. Uygulamayı, doğruları ve yanlışları vakti geldiğinde daima birlikte görecek ve elbette tenkit edeceğiz. Fakat Fenerbahçe topluluğunun artık şu gerçeği görmesi gerekiyor:

İlk rüzgarda savrulmamak ve bu taşların yerine oturması için taraftarın da, delegenin de ‘hesapçı, adamcı, rövanşist’ tutumları bir kenara bırakması kaide.

“Seçilen benim liderimdir, atanan benim hocamdır” olgunluğuna geçilmediği sürece muvaffakiyet hayal. Medya mensuplarının bile kendisini kulübün üzerinde, dev aynasında gördüğü bir topluluk için bu tahminen abartılı bir talep üzere durabilir; ancak kalıcı muvaffakiyetler da daima bu türlü büyük kenetlenmelerle gelir.